با همه شهرت و تصویرهای بسیار خوب و گیج کننده این بام مواج، با آشکار نکردن آنچه در طی ساختن این بام گذشت، ظاهراً فضای با شکوه و بی زحمتی به نظر می آید. دشواری آن تنها بالا بردن تکه ای از پارک Golden gate نبود، بلکه لغزش آکادمی علوم زیر آن هم بود که نگهداری آن در معماری کاری طاقت فرسا و بی وقفه است.
البته طراحی آن نیز شاهکار کوچکی نبوده است. پروژه در سال 1999 آغاز شد، یعنی حدود یک دهه بعد از ساخت آکادمی اصلی با 12 ساختمان در هم برهم که در طول 85 سال ساخته شده اند که در زلزله لوما پیرتا به شدت تخریب شدند. ( مجموعه در سال 2004 ویران شد.) هیئت مدیره آکادمی به 6 معمار پیشنهاد ساختمان جدید را کردند. طرح رنزو پیانو طرحی خیال انگیز که خط های نازک و مواج و منظره ساختمان عمیقاً به محیط اطراف آن متصل می شود برای ساخت انتخاب شد.

این طرح به طور غیر منتظره ای موزه ای باز و شفاف است


ساختمان اصلی آکادمی به سبک نئوکلاسیک

روی بام یک سری اتفاق افتاده : گیاهان بومی تمام سطح توپوگرافی راکه نمایانگر هفت تپه سانفرانسیسکو است پوشانده ، پانل های خورشیدی که وسیله ای برای دریافت نور طبیعی و هوای تازه برای ساختمان زیرین است و بالکن برای تماشای بام از نزدیک.


بام با گنبدهایش نشان دهنده هفت تپه ای ست که شهر روی آن قرار دارد و فضای نمایشگاهی زیر آن بازتابی ساختاری از خود طرح است. چگونه لایه های بام سبز در حالی که دانه هایی میان آن رشد می کنند روی هم نصب شده و در جای خود قرار می گیرند؟
در این برش های کم عمق 6 اینچی( در مقابل باغ-بام های پیچیده با خاک عمیق که می توانند درخت ها و بوته ها را در خود نگه دارند) قلمه های بادوام و مقاوم از گیاهان جوان در محیط کشت مناسب برای رویش کاشته شده اند.
همانطوری که این ها رشد می کنند و ریشه هایشان توسعه پیدا می کند، گیاهان به هم بافته می شوند تا به پایداری ساختاری و عملکرد آبیاری خود کمک کنند. در بعضی مواقع، مانند زمانی که بادهای شدید می وزد ، حصیر و سیریش باغبانی به باقی ماندن و رشد گیاه در جای خود کمک می کنند.
دریچه های روی تپه ها و روی آتریوم اتوماتیک بر طبق برنامه زمانبندی پیچیده آبیاری باز می شوند.




تاکید بر شفافیت در نمای ساختمان

پایداری این گنبد ها و زهکشی بام های سبز بسیار مشکل بود : معماران منظر نگران بودند که آب زیادی پایین شیب جمع شود. یکی دیگر از موضوعات پیچیده، مسئله یکپارچگی غشا ضد آب بود که توسط جان لومیز ،مدیر گروه SWA ساسالیتو ، مطرح شد وی اجازه خرید هیچ گونه اتصال توسط سوزن،زنجیر و میخ و گوه را برای نصب بالای غشا صادر نکرد.
یک رویکرد توسعه یافته توسط SWA ویژگی جدا کردن زهکش ها در دایره های متحدالمرکز بود که به دلیل عدم زیبایی شناسی با مخالفت رنزو پیانو مواجه شد .بنابراین SWA شبکه باریک خطی از گابیون پر شده از سنگ سیاه بازالت به مساحت 24 فوت مربع درست کرد تا آب باران یا زمانی که آبیاری توسط سیستم زه کشی انجام می شود، محیط کشت و صفحه های زه کشی و صافی پارچه ای را در جای خودش محکم نگه دارد. تقاطع ها و سطوح شیب دار با میله های تقویت کننده و کابل های معلق فلزی پوشیده شده با پلی استر که در نگهداشتن کانتینر های روی کشتی استفاده می شوند، کمک می کند تا سازه در جای خود محکم نگه داشته شود. گابیون ها در امتداد سطوح صاف بام و گنبد ها کشیده شده و مسیری برای عبور خدمه نگهداری بام و پژوهشگران شده است.


راست: شبکه ای از گابیون ها محکم شده سر تقاطع ها که به زهکشی ونگهداری نصب سر جای خودش کمک کرده.
چپ: عایق بندی روی پوسته که طراحی را بسیار چالش انگیز کرده .


کابل ترکیبی که مقاومت اضافی ایجاد می کند.


جزئیات طراحی ؛راست: صافی های پارچه ای برای کنار هم نگهداشتن ذرات و جلوگیری از رویش خارج از تخته های زهکشی
چپ: لایه نگهدارنده گیاهان رشده یافته و جعبه های تجزیه پذیر محیط کشت

جعبه های مدولار روش پایداری است که از آنها به عنوان وسیله ای برای نصب گیاهان روی گنبد استفاده می شود، ولی شبکه پلاستیکی سیاه رنگ نشان می دهد که کاربرد اکثر بام های سبز کاملاً متفاوت با این پروژه است. شرکت پائول کپهات اکولوژیست، پالت گیاهی بومی برای بام ساخت و گروهی از پژوهشگران مدول تجزیه پذیر بام سبز را تولید کردند.
این جعبه ای 17 اینچی از فیبر نارگیل ساخته شده که آشغال های به جا مانده از کشت نارگیل در فیلیپین می باشد و با چسب طبیعی به هم چسبانده شده اند. این جعبه ها 3 اینچ از محیط کشت رو در بر می گیرند که بستر مناسبی است برای گیاهان که از طریق ریشه توسط نوعی قارچ تغذیه می شوند،و این محیط کشت روی 3 اینچ گابیون گسترده شده اند.



گیاهان قبل از انتقال به بام، در 50000 جعبه در شرکت کپهات کشت شده، شبکه کم عمق از گابیون ها برای نگهداری محیط کشت و جعبه ها در شیب تند 60 درجه قرار داده شد و پس از آماده سازی به بام انتقال یافت. با توجه به خاصیت مهم تجزیه پذیری مدول ها، آن ها تا قبل از قرار گیری بر روی بام مطابق با برنامه زمانبندی پروژه نمی شکنند. در طول زمان بازدید خط دور مدول ها کاملاً مشخص بود که در حال شکسته شدن می باشد. لومیزمی گوید در واقع چندین ماه بعد از نصب ، یک سوراخ کوچک لازم است تا چند جعبه برای ترمیم برداشته شوند. حالا دیگرکف جعبه تقریبا پیدا نیست و گیاهان شش اینچ رشد کرده اند!


کانسپت این بنا، همانطور که خود رنزو پیانو به آن اشاره میکند، برداشته شدن تکه ای از زمین و ساختن بنا در زیر این تکه است، به طوری که کمتری نا هماهنگی و بی احترامی به طبیعت اطراف نداشته باشد؛ به طوری که حتی تمامی گیاهانی که بر روی سقف این بنا قرار گرفته اند کاملا” طبیعی هستند.


تپه هایی که روی سقف به صورت گنبد هایی قرار گرفته شده که حداکثر شیبش60 درجه است، تنها برای زیبایی ظاهری بنا نیست. این تپه ها هم نقش یک افلاک نما را بازی میکند و هم برای نورگیری داخل استفاده می شود؛ علاوه بر آنها این تپه های گنبد مانند به وابستگی بین زمین و علوم زیستی جانداران اشاره دارد و این بنا به وسیله ی آنها مقدار زیادی از انرژی اش را ذخیره می کند. در حقیقت این تپه ها در روی سقف مانند دو بادگیر عمل می کنند، یعنی با به گردش درآوردن هوا در داخل ساختمان، هوای خنک را داخل محوطه ی اصلی داخل بنا می کنند و  به این وسیله در مصرف انرژی تا حدود زیادی صرفه جویی می شود.


سقف این بنا با 6  اینچ خاک پوشانده شده است. این کار علاوه بر اینکه باعث میشود این سقف، عایق بسیار خوبی در برابر دما باشد ( به طوری که دمای داخل بنا ۱۰ درجه خنک تر از دمای خارج است )، عایق بسیار مناسبی برای صدا هم هست( این سقف فرکانس صدا ها را تا ۴۰ دسیبل کاهش می دهد ). علاوه بر همه ی اینها، این سقف با جذب 98 درصد از آب بارندگی های احتمالی ، آب لازم برای آبیاری گیاهان را در تمام طول سال تامین میکند.



 هدف رنزو پیانو این بوده تا با ساختن بنای شفاف، ارتباط بین این ساختمان و محیط اطرافش را به بهترین وجه به بینندگان القا کند، برای همین “شیشه” در دیوار های خارجی این بنا به مقدار بسیار زیادی مورد استفاده قرار گرفته که به بینندگان این امکان را میدهد تا از بین دیواره های آن، به تماشای موزه ای که در داخل وجود دارد بپردازند.